HIJ KWAM VOOR 
HET GEMEENTEHUIS, MAAR BLEEF VOOR DE 
BAKKERSDOCHTER

Als je mevrouw Abma vraagt naar haar leven, komen de verhalen vanzelf. Over de bakkerij van haar ouders, over de jongen die elke dag langs de winkel fietste, over hun huwelijk in het gemeentehuis van Wommels en over alle avonturen die daarna volgden. Tegenwoordig woont ze in huurappartement Nij Walpert in Wommels, precies op de plek waar zoveel herinneringen samenkomen.

Een bruid met een sluier en een bruidegom in een pak glimlachen naar elkaar; ze zitten binnenshuis met boekenkasten en een klok op de achtergrond.
Een bruid en bruidegom lopen voorop in een bruiloftsstoet door een met bomen omzoomde straat, gevolgd door keurig geklede gasten. De bruid draagt een lange sluier en houdt een boeket vast, terwijl de bruidegom en de gasten pakken en hoeden dragen.

TEGENOVER DE
BAKKERIJ VAN VROEGER

Mevrouw Abma is geboren in Arum en verhuisde op haar zeventiende naar Wommels. Haar vader en moeder namen een bakkerij over en daarmee begon een nieuw hoofdstuk voor het gezin. Als oudste en enige dochter tussen drie broers, groeide ze op in een echte bakkersfamilie. De bakkerij groeide uit tot een familiebedrijf dat inmiddels al drie generaties in de familie is gebleven. Wanneer zij nu uit haar raam kijkt, ziet ze de plek waar zoveel herinneringen liggen. Bakkerij Posthuma staat nog altijd aan de overkant van de straat.

DE LEUKE JONGEN
OP DE FIETS

Aan de overkant stond niet alleen de bakkerij centraal in haar leven; ook het gemeentehuis speelde een belangrijke rol. Haar toekomstige echtgenoot Douwe werkte daar als jongste bediende. Elke dag fietste hij langs de bakkerij op weg naar zijn werk. In een dorp bleef dat natuurlijk niet onopgemerkt. Ze herinnert zich nog goed hoe groepjes jongens soms voor de etalage stonden om een glimp van haar op te vangen, maar dat was niet iets waar ze zelf altijd op zat te wachten. "Mijn man had het echt op mij voorzien. Die ging er helemaal voor."

Dagelijks fietste hij voorbij. Even zwaaien. Soms niet, als er een kleine ruzie was geweest, vertelt ze met een glimlach. Het zijn precies die herinneringen die mevrouw haar verhaal zo levendig maken. "Ik zie hem nog fietsen."

Een glimlachende bruid met een sluier en een bruidegom in een pak met een hoge hoed houden een boeket bloemen vast en kijken elkaar op hun trouwdag gelukkig aan.
Zwart-witfoto van een grote bruiloftsgroep. De bruid in een witte jurk en sluier zit naast de bruidegom, omringd door familieleden, waaronder volwassenen en kinderen, die allemaal in feestkleding zijn gekleed en naar de camera glimlachen.

TROUWEN IN HETZELFDE
GEMEENTEHUIS

De verkering groeide uit tot een huwelijk. En waar trouw je dan als de liefde is opgebloeid tussen de bakkerij en het gemeentehuis? Juist, in datzelfde gemeentehuis. Op oude foto's wijst mevrouw Abma trots naar de bekende plekken. Daar lopen zij samen als toekomstige bruid en bruidegom vanuit de bakkerij richting het gemeentehuis. Op andere foto's staan ze op de trap of voor de karakteristieke deur van het gebouw. Ruim zestig jaar later, woont ze in hetzelfde gebouw. Wat vroeger het gemeentehuis was, is nu haar thuis. "Toen kwamen wij hier samen en nu is in mijn leven op deze wijze de cirkel rond."

EEN LEVEN 
VOL AVONTUUR

Hoewel Wommels altijd een bijzondere plek bleef, bracht het leven haar en meneer Abma op veel meer plekken. Na hun huwelijk verhuisden zij meerdere keren voor het werk van haar man, die uiteindelijk gemeentesecretaris werd in Tietjerksteradeel. Ze woonden onder andere in Joure, Heerhugowaard, Purmerend, Burgum en Gaasterland en ondertussen werden op verschillende plaatsen hun vier kinderen geboren. Verhuizen vond zij nooit erg : "Ja, een beetje reuring is prima," vertelt mevrouw nuchter. Overal bouwden ze een nieuw leven op, maakten vrienden en deden mee in de samenleving. De heer Abma bleek een gewaardeerde bestuurder te zijn. Tijdens een afscheid werd hij zelfs omschreven als een echte bruggenbouwer.

En samen beleefden ze veel. Ze genoten van wandelingen, vakanties op Vlieland en van verre reizen: Oekraïne, Rusland, Zuid-Afrika, de Verenigde Staten; het echtpaar zag een groot deel van de wereld. "Als ik het zelf hoor, dan denk ik: wat hebben wij veel beleefd," voegt mevrouw Abma toe.

EINDELIJK HAAR
EIGEN DROOM

Toch was er altijd nog een eigen droom die ergens op de achtergrond bleef sluimeren. Als jonge vrouw werd er veel van haar verwacht binnen het traditionele gezinspatroon van die tijd. Ze hielp mee, zorgde voor anderen en volgde haar man bij verhuizingen. Maar creativiteit zat diep in haar karakter: "Ik wilde graag zelf een zaak."

Op haar 52e zette ze alsnog de stap. Ze nam galerie De Estrik over in Surhuisterveen. Wat begon als een droom groeide uit tot een succes. De galerie werd een ontmoetingsplaats waar kunst en mensen samenkwamen. "Dat is echt een van de mooiste tijden in mijn leven geweest."

Ze organiseerde exposities, concerten, lezingen en poëziemiddagen. Bezoekers kwamen niet alleen voor de kunst, maar ook voor de sfeer. De ronde tafel in de galerie groeide uit tot een plek vol gesprekken en ontmoetingen. "Ik heb vaak gezegd: als die tafel kon praten, zou er een boek over te schrijven zijn"

TERUG NAAR
WOMMELS

Toen het onderhoud van de grote tuin in Gaasterland steeds zwaarder werd, hoorde het echtpaar dat het voormalige gemeentehuis in Wommels werd verbouwd tot een appartementencomplex. Ze besloten de stap te zetten. Nu woont mevrouw Abma in Nij Walpert, midden in het dorp. Alles ligt op loopafstand: "Ik ben in vijf minuten bij de bakker, bij de slager, bij de kapper, bij de bloemist, enz." Ze geniet van de gezelligheid en de dorpssfeer. Een groet op straat is hier nog heel gewoon. "Het is een heel leuk dorp hoor."

GENIETEN VAN
VANDAAG

Het leven bracht haar veel moois, maar ook verdriet. Kort nadat zij samen in Nij Walpert kwamen wonen, kreeg haar man Alzheimer. Inmiddels woont hij in Nij Stapert. Dat valt haar soms zwaar: "We konden samen zo mooi leven eigenlijk." Toch probeert ze vooruit te kijken, zonder de mooie herinneringen los te laten. Zij bezoekt haar man regelmatig en blijft actief en nieuwsgierig in de wereld om haar heen. "Ik vind alles interessant."

Misschien is dat wel het geheim van mevrouw Abma. Op haar 86e kijkt ze terug op een leven vol liefde, kunst, reizen, ondernemerschap en familie. En terwijl ze uitkijkt op de bakkerij van vroeger, woont ze in het gebouw waar haar liefdesverhaal begon. Een mooier voorbeeld van een cirkel die rond is, bestaat bijna niet.

Een bruid en bruidegom in bruiloftskleding lopen glimlachend de trap af, gevolgd door een oudere man en vrouw in formele kleding en met hoeden op.